juli 14, 2009
Hinault had een uitgesproken hekel aan de kasseien van Parijs-Roubaix, hij vond dat geen echt wielrennen, dat gejakker over die kasseien, maar het tekent zijn eergevoel dat hij daar net zo lang bleef proberen, totdat hij ook in die prestigieuze koers, in 1981, zegevierde.
juli 14, 2009
Legendarische Tour van 1986. De strijd tussen Bernard Hinault en Greg Lemond. Beetje te vergelijken met de strijd in 2009 tussen Contador en Armstrong. Johan van der Velde reed nog twee dagen in de gele trui en won een etappe, de enigste etappe gewonnen door een Nederlander in deze tour. Steven Rooks eindigde als negende in het eindklassement. Hoogetepunt in deze Tour was wel het gezamenlijk over de streep komen van Hinault en Lemond in de etappe naar Alpe ‘D Huez.
Tour 1986, deel 1.
Tour 1986, deel 2
Tour 1986, deel 3
Tour 1986, deel 4
Tour 1986, deel 5
Tour 1986, deel 6
januari 29, 2009
Robert James (Bobby) Fischer (Chicago, 9 maart 1943 – Reykjavik, 17 januari 2008) was een Amerikaans-IJslands schaker. Hij wordt beschouwd als één van de grootste schakers aller tijden. Van 1972 tot 1975 was hij wereldkampioen schaken.
Geboren in Chicago verhuisde hij op jonge leeftijd naar New York, waar hij van zijn zus leerde schaken toen hij zes jaar oud was. Al snel werd hij beschouwd als een wonderkind. In 1957 werd hij als veertienjarige kampioen van de VS. Daarna won hij bijna ieder toernooi waar hij aan meedeed, vaak met partijen in briljante stijl. Wel stond hij bekend om zijn moeilijke karakter en om de hoge eisen die hij aan toernooidirecteuren voorlegde.
Van 1957 tot en met 1996 speelde Fischer acht maal mee in het kampioenschap van de VS. Hij won alle acht keer, waarvan één keer, in 1963, met een score van 11 uit 11. Het kampioenschap van 1957 gold als zonetoernooi: door het te winnen plaatste Fischer zich voor het interzonetoernooi van 1958 in Portorož. Tot ieders verbazing eindigde hij als zesde. Hij werd daarmee grootmeester, de jongste uit de geschiedenis tot Judit Polgar in 1991. Tevens plaatste hij zich voor het kandidatentoernooi dat in 1959 in Joegoslavië werd gehouden. Fischer eindigde daar als zesde (van de acht).
In 1962 won Fischer met overmacht het interzonetoernooi van Stockholm en was één van de favorieten in kandidatentoernooi van Curaçao in datzelfde jaar. Hij eindigde echter als vierde na Tigran Petrosjan, Jefim Geller en Paul Keres. Fischer beschuldigde hen ervan dat ze tegen hem hadden samengezworen door onderling korte remises te spelen. Uit onvrede hierover liet hij de volgende cyclus aan zich voorbij gaan en deed pas weer mee aan het interzonetoernooi in Sousse in 1967. Hier kreeg hij onenigheid met de organisatoren en verliet het toernooi, hoewel hij met 8½ uit 10 aan de leiding stond.
De aanloop naar het wereldkampioenschap
In 1970 had Fischer geen recht om mee te doen aan het volgende interzonetoernooi, dat in Palma de Mallorca werd gehouden. Pál Benkő stelde echter zijn plaats beschikbaar en zo kon Fischer alsnog meedoen. Fischer won ook dit toernooi met grote cijfers (18½ uit 23) In de kandidatenmatches versloeg hij de topschakers Mark Taimanov en Bent Larsen beiden met 6-0. Daarna won hij van oud-wereldkampioen Tigran Petrosjan met 6½-2½. Met deze ongeëvenaarde prestaties verwierf hij het recht de wereldkampioen uit te dagen.
Fischer wordt wereldkampioen
In 1972 speelde Fischer in Reykjavik (IJsland) de “Match van de Eeuw” om het wereldkampioenschap tegen de toenmalige kampioen, Boris Spasski. Fischer verloor de eerste partij, kwam voor de tweede partij niet opdagen omdat de organisatoren niet aan zijn nieuwe eisen wilden voldoen, maar ging wel met een 2-0 achterstand verder. Hij won de derde partij en won de match vervolgens met 12½-8½. Zijn FIDE-rating was toen 2780, iets eerder zelfs 2785, op dat moment de hoogste ooit door een speler behaald.
Het was niet zomaar een match tussen twee schakers, maar een prestigestrijd tussen de Sovjet-ideologie en die van de Verenigde Staten, uiteraard sterk onder invloed van de Koude Oorlog. De match veroorzaakte een grote schaakhausse in het westen. Ook de Koninklijke Nederlandse Schaakbond kreeg hierdoor veel nieuwe leden.
Na het wereldkampioenschap
Na het behalen van de wereldtitel heeft Fischer twintig jaar geen officiële partij gespeeld. In 1975 verdedigde hij zijn titel niet. Hij stelde exorbitante eisen aan een match tegen de uitdager, Anatoli Karpov. Nadat de onderhandelingen waren vastgelopen, kende de Wereldschaakbond de titel aan Karpov toe. Fischer verdween voor lange tijd uit de openbaarheid, maar bleef zichzelf beschouwen als de echte wereldkampioen. Hij belandde in Pasadena kort in de gevangenis, omdat hij per vergissing voor een bankrover gehouden werd en schreef een vlammende aanklacht over zijn behandeling daar.
Revanchematch
In 1992 speelde Fischer op een Servisch eiland in het toenmalige Joegoslavië een revanchematch tegen Spasski. Fischer won met 10-5. Omdat er VN-sancties tegen Joegoslavië golden, die ook de sport betroffen, had de Amerikaanse regering Fischer op voorhand verboden de match te spelen. Fischer spuwde toen voor de rollende camera’s op de brief waarin het State Department hem verbood om de match te spelen.
Excentriekeling in ballingschap
Fischer, die met de match meer dan drie miljoen dollar verdiende, keerde na afloop niet terug naar zijn geboorteland en verbleef onder ander in Hongarije, Zwitserland en Japan. Van 2000 tot 2002 woonde Fischer in de Filipijnse stad Baguio City. Hij woonde er dichtbij zijn boezemvriend, schaakgrootmeester Eugene Torre. Torre had Fischer nog geassisteerd tijdens zijn matches met Spassky. In deze periode in de Filipijnen kreeg Fischer in 2002 een dochter genaamd Jinky.
Na de revanchematch tegen Spasski vertoonde Fischer zich niet veel meer in de openbaarheid. Wel liet hij van zich horen via obscure radiozenders, waar hij telefonisch zijn gepeperde meningen over Amerika en de vermeende Joodse lobby ventileerde. Hij juichte onder meer de aanslagen van 11 september 2001 toe. Ook verkondigde hij dat vrijwel alle belangrijke schaakpartijen van tevoren zet voor zet afgesproken waren, onder andere die tussen Karpov en Kasparov. Fischer werd van antisemitisme, negationisme en revisionisme beticht en er werd wel eens getwijfeld aan zijn geestelijke toestand.
Eindbestemming IJsland
Fischer was twaalf jaar lang op de vlucht voor de Amerikaanse overheid, die een arrestatiebevel tegen hem uitvaardigde vanwege het overtreden van de eerder genoemde VN-sanctie en vanwege een belastingschuld. Nochtans had de Amerikaanse Ambassade te Bern (Zwitserland) wel zijn paspoort verlengd. Fischer had geen belasting betaald op wat hij met de verboden match in Joegoslavië had verdiend. Op 13 juli 2004 werd hij met een ingetrokken paspoort aangehouden op de luchthaven Narita van Tokio toen hij Japan probeerde te verlaten. Hij was met hetzelfde paspoort Japan ingereisd, maar de Amerikaanse overheid had het ondertussen ingetrokken. Hij verzette zich en werd daarbij gewond. Hij zat negen maanden gevangen in Japan. Hij vocht zijn uitlevering aan, deed afstand van Amerikaans staatsburgerschap en deed een beroep op de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties. Uiteindelijk hielp IJsland Fischer uit de nood. Eerst boden ze hem een inreisvisum als vaderlandsloze aan en toen dat niet volstond voor de Japanse overheid, verleende de Althing hem in maart 2005 met eenparigheid van stemmen de IJslandse nationaliteit. Op 24 maart arriveerde hij in zijn nieuwe vaderland.
Bobby Fischer overleed op 64-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Reykjavik aan nierfalen. Hij is bij het kleine kerkje van Laugardælir even ten noorden van de plaats Selfoss begraven
Bron (Wikipedia)
Bobby Fischer Anything to Win, deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Deel 6
januari 29, 2009
De Olympische Zomerspelen van de XIe Olympiade werden in 1936 gehouden in Berlijn, Duitsland. Berlijn was in 1931 door het IOC verkozen boven Barcelona. Berlijn had 43 stemmen gekregen, Barcelona 16.
Toen Adolf Hitler in januari 1933 aan de macht kwam als Rijkskanselier, gingen er stemmen op om de Spelen te verplaatsen (in de Verenigde Staten was er zelfs een campagne daartoe opgestart) of ze te boycotten. Avery Brundage, de voorzitter van het Amerikaans Olympisch Comité, sprak zich echter uit tegen een verplaatsing van de Spelen en kreeg daarbij de steun van De Coubertin.
Hoewel de Spelen dus aan Berlijn werden toegekend voordat de Nazi’s aan de macht kwamen in Duitsland, zag de overheid de Spelen als een uitgelezen mogelijkheid om haar fascistische ideologie uit te dragen. Men nam een voorbeeld aan de manier waarop de Italianen het WK voetbal twee jaar eerder hadden gebruikt als propaganda voor hun systeem. De cineaste Leni Riefenstahl werd aangesteld om een film te maken over de Spelen. De film Olympia kan bestempeld worden als propaganda, maar pionierde een aantal van de technieken die nu nog gebruikt worden bij het filmen van sportevenementen. Om zoveel mogelijk overwinningen mogelijk te maken, stelde de Duitse overheid anabole steroïden en testosteron beschikbaar voor haar atleten. Hoewel Duitsland de Spelen domineerde, werden de overwinningen door atleten van andere landen gezien als een weerlegging van de racistische Nazi-filosofieën. In het bijzonder gold dit voor de vier gouden medailles van de zwarte Amerikaan Jesse Owens.
De superioriteit van het Reich kwam ook tot uiting in de immense infrastructuur die voor de Spelen uit de grond was gestampt: er was een schitterend nieuw stadion gebouwd ten westen van het Slot Charlottenburg met plaats voor wel honderdduizend toeschouwers. Daarnaast bevond zich het zwembasin met plaats voor maar liefst twintigduizend toeschouwers.
Hitler volgde het Olympisch handvest tot de letter op en beloofde geen enkele toespraak te houden tijdens de Spelen. Verder liet hij ook geen rassendiscriminatie toe op de Spelen. Getuige hiervan was de opname van de joodse schermster Helene Mayer in de Duitse schermploeg. Maar buiten het stadion draaide de Duitse propagandamachine op volle toeren: de hakenkruisen waren alom vertegenwoordigd. Er wapperden meer Nazi-vlaggen dan Olympische vlaggen
De zwarte Amerikaanse atleet Jesse Owens won vier gouden medailles bij de sprint (de 100 m, de 200 m en de 4 x 100 m) en het verspringen. Zijn blonde Duitse tegenstander Luz Long gaf Owens advies toen hij zich bijna niet wist te kwalificeren bij het verspringen. Long kreeg postuum de Pierre de Coubertin-medaille toegekend voor zijn sportiviteit. Naar verluidt zou Hitler na de winst van Owens de officiële tribune verlaten hebben om de winnaar niet te moeten feliciteren. Overigens had de organisatie, nadat Hitler eerder een Duitse en een Finse medaillewinnaar had gefeliciteerd, aan hem duidelijk gemaakt dat het niet de bedoeling was dat een gast een winnaar feliciteerde, al was hij eregast. Hitler had schoorvoetend toegezegd dit niet meer te doen, en kon daarom Jesse Owens niet beledigen door hem niet te feliciteren, omdat hij dit sowieso al niet zou doen.
Roeier Jack Beresford (r) na zijn overwinning in de dubbeltwee, samen met Leslie Southwood.Roeier Jack Beresford won zijn vijfde Olympische medaille en zijn derde gouden medaille bij het roeien.
Het Amerikaanse roeiteam van de Universiteit van Washington won in het achten de gouden medaille. Onder het oog van Hitler versloeg het team Italië en Duitsland.
Voor het eerst werd de Olympische vlam aangestoken na een estafette met de Olympische fakkel vanuit Olympia, Griekenland.
Deze Spelen waren de eerste waarvan rechtstreeks verslag werd gedaan op de televisie. Telefunken en Fernseh zonden meer dan zeventig uur uit naar speciaal opgerichte stands verspreid over de stad.
De Duitse gymnasten Konrad Frey en Alfred Schwarzmann wonnen beide drie gouden medailles.
Basketbal werd voor het eerst erkend als een officiële Olympische sport. In de finale versloeg het ongeslagen Amerikaanse team Canada met 19-8. De omstandigheden waren echter abominabel slecht. Er werd buiten gespeeld in de plensende regen op een modderig veld. Omdat er zoveel modder lag, was het onmogelijk om te dribbelen en was de score dus vrij minimaal. Bovendien waren er geen zitplaatsen en moesten de bijna 1000 toeschouwers gedurende de wedstrijd in de regen staan.
De Nieuw-Zeelander Jack Lovelock liep een nieuw wereldrecord op de 1500 m: 3.47.8.
In de marathon eindigden twee Koreanen op de eerste en de derde plaats. Son Kee-chung won goud en Nam Sung-yong won brons. Beide liepen echter voor Japan, aangezien Japan Korea had bezet in 1910.
De 12-jarige Deense Inge Sörensen verovert brons in de 200m schoolslag en wordt de jongste atlete ooit die een individuele medaille behaalt.
[bewerk] Nederlandse prestaties
Zie Nederland op de Olympische Zomerspelen 1936 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Zie ook Lijst van Nederlandse deelnemers aan de Zomerspelen van 1936
De turn- en de krachtsportbond boycotten de Spelen van Berlijn. Ook een aantal individuele sporters weigerde deel te nemen, zoals de atleten Tollien Schuurman en Wim Peters en bokser Ben Bril.
Ook het Nederlands voetbalelftal deed niet aan de Spelen mee, nadat het IOC Puck van Heel en Leo Halle had uitgesloten wegens overtreding van de amateurbepalingen. Dit belette Karel Lotsy niet op te treden als chef d’équipe.
Bij de sprint over 100 en 200 meter werd de Nederlander Tinus Osendarp derde achter onder anderen Jesse Owens.
De Nederlandse dameszwemploeg was oppermachtig, zij wisten alle onderdelen behalve de 200 meter schoolslag te winnen.
Rie Mastenbroek speelde een belangrijke rol in de dames zwemploeg. Zij won de 100 en 200 meter alsmede de 4×100 meter vrije slag en werd tweede op de 100 meter rugslag.
Nida Senff won op spectaculaire wijze de 100 rugslag. Na 50 meter lag zij aan kop, maar miste het keerpunt. Zij moest terug zwemmen, keerde opnieuw en lag op dat moment laatste. Met een sterke sprint wist ze echter in de laatste 50 meter haar achterstand goed te maken en won voor Mastenbroek.
Arie van Vliet won goud op de tijdrit. Op de sprint haalde hij zilver achter de Duitser Toni Merkens, die nochtans Van Vliet had gehinderd. Maar in plaats van een diskwalificatie mocht Merkens zijn goud houden en kreeg hij enkel een boete van 100 mark.
Bron (Wikipedia)
Een filmpje over de “zwarte Amerikanen” tijdens deze spelen (Deel 1)
Een filmpje over de “zwarte Amerikanen” tijdens deze spelen (Deel 2)
De openings ceremonie (deel 1)
Deel 2
De film van de spelen (Deel 1)
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Deel 6
Deel 7
januari 27, 2009
De hoogtepunten van het wielrennen in 2007, voor degenen zal het wel een dieptepunt zijn, maar ja, het hoort bij het wielrennen. Iedere wielrenner maakt het wel een keer mee, alleen de een wat vaker dan de andere.
januari 27, 2009
Groep A
De ontmoeting Frankrijk – Argentinië kende een tumultueus einde, doordat de scheidsrechter de wedstrijd 6 minuten te vroeg affloot tijdens een dribbel van de Fransman Langiller door de Argentijnse defensie. De Fransen protesteerden luidkeels, waarop de arbitrage besloot alsnog de wedstrijd uit te laten spelen. Aan de stand veranderde dit echter niets.
De wedstrijd Frankrijk – Chili leverde ook een historisch moment op. Voor de eerste keer in de geschiedenis van het WK werd een penalty gestopt, en wel door de Franse keeper Thépot. De schutter was de Chileen Vidal.
Tijdens het doelpuntenfestijn Mexico – Argentinië werd door de Argentijn Guillermo Stábile een hattrick gescoord, verdeeld over twee speelhelften. Lange tijd werd deze hattrick erkend als de eerste hattrick ooit tijdens een WK. Het zou tot 10 november 2006 duren voordat de FIFA dit zou wijzigen en deze eer zou toebedelen aan de Amerikaan Bert Patenaude, die twee dagen eerder in de wedstrijd tegen Paraguay al 3 maal gescoord had. De reden waarom de beslissing zo laat veranderd werd had te maken met de vraag, wie nu het tweede doelpunt in die wedstrijd had gemaakt. Een van de versies was, dat het een eigen doelpunt was geweest van Aurelio González. Het officiële FIFA verslag van toen schreef het doelpunt toe aan een andere Amerikaanse speler, Tom Florie. Op 10 november 2006 besloot de FIFA alsnog het doelpunt toe te wijzen aan Bert Patenaude, waardoor zijn hattrick een feit was.
De laatste wedstrijd in deze poule was allesbepalend. Chili en Argentinië hadden hun voorgaande wedstrijden gewonnen dus deze wedstrijd zou uitsluitsel moeten geven over wie naar de halve finale zou gaan. Het werd een harde wedstrijd met zelfs vechtpartijen. Toch waren het de Argentijnen die het slecht in hun voordeel beslisten. Chili zou door het onsportief gedrag 5 jaar uitgesloten blijven van deelname aan een internationaal toernooi.
Groep B
De uitschakeling van Brazilië werd als een grote verrassing beschouwd. Als groepshoofd verloor het onverwacht tegen Joegoslavië. Winst op het zwakke Bolivia kon de schade echter niet beperken, omdat ook de Joegoslaven geen kind hadden aan de Bolivianen. Opmerkelijk tijdens de wedstrijd was, dat er maar liefst 4 Boliviaanse doelpunten werden afgekeurd en dat de Bolivianen vanaf de 55e minuut slechts met 10 spelers verder speelden doordat de rechtsback Gomez zijn been had gebroken.
Een noemenswaardig voorval tijdens de wedstrijd Brazilië – Bolivia was, dat beide teams 45 minuten lang in hetzelfde tenue speelden. Het was uiteindelijk de Boliviaanse coach, die besloot voor andere outfits te kiezen
Groep C
In de openingswedstrijd Roemenië – Peru werd de Peruaanse speler Placido Galindo als eerste speler tijdens een WK het veld uitgestuurd. Dit was in de 70e minuut als resultaat van een reeks knokpartijen.
Voor de Roemeen Steiner verliep het toernooi rampzalig. In de 33e minuut brak hij zijn been.
Het toeschouwersaantal tijdens deze wedstrijd – 300 bezoekers- wordt als het laagterecord in de geschiedenis van het toernooi gezien.
Dat Uruguay pas zo laat in actie kwam tijdens het toernooi, had te maken met de staat van het stadion. Het Estadio Centenario was bij het begin van het toernooi nog niet af, waardoor de wedstrijden van het thuisland met 5 dagen werden verschoven.
De finale:
Voordat de finale daadwerkelijk begon hadden er verschillende voorvallen plaatsgevonden, die een schaduw over de finale dreigden te werpen.
Allereerst waren er doodsbedreigingen geuit jegens Argentijnse spelers en de scheidsrechter. Voor de finale was de Belgische scheidsrechter Langenus aangesteld, die –nadat hij over die bedreigingen gehoord had – bij de organisatie bedong dat er indien nodig een vluchtroute beschikbaar was naar het schip waarmee hij het land zou kunnen ontvluchtten.
Een tweede probleem meldde zich aan vlak voor de aftrap van de wedstrijd. Beide teams stonden erop, dat tijdens de finale gespeeld zou worden met de bal van hun keuze. Na overleg met de arbiter –in samenspraak met de FIFA- werd voor een tussenoplossing gezorgd: tijdens de eerste helft zou er met de Argentijnse, en in de tweede helft met de Uruguayaanse bal gespeeld worden.
Bron (Wikipedia)
De finale Uruquay – Argentinie 4-2
januari 24, 2009
Een van onze grootste judoka’s. Was de eerste niet-Japanner, die in het hol van de leeuw goud won op de Olympische Spelen. Behartigd tegenwoordig, de belangen van Nederland bij het IOC.
Tokio 1964 Anton Geesink – Boronovskis (Aus)
Tokio 1964 Anton Geesink – Kaminaga (Jap)
Anton Geesink werd altijd ook fantastisch gepariodeerd in Kopspijkers.
januari 23, 2009
Niet bepaald de meest populaire sport in Nederland. Wordt vooral door elitaire mannetjes gespeeld (is een vooroordeel). Ik ben 1 keer bij een cricketwedstrijd geweest. Ben in slaap gevallen, wat ontzettend saai. Toen ik 10 jaar geleden in Tasmanie aan het werk was moesten we om af en toe een biertje te krijgen verplicht cricketen met de zoontjes van de baas. Je moet wel wat af en toe. Waar we sliepen, was 1 tv zender, en wat was er op de tv, de testmatches cricket, dus de regels kennen we nu wel. Als het kon, zou ik hier een hel testmatch neer zetten (36 uur cricket), maar die kon ik niet vinden. Maar gelukkig wel de hoogtepunten van India – Australie in 2001 in 15 delen. Geniet ervan.
1e hoogtepunt
2e hoogtepunt
3e hoogtepunt
4e hoogtepunt
5e hoogtepunt
6e hoogtepunt
7e hoogtepunt
8e hoogtepunt
9e hoogtepunt
Hoogtepunt 10
Hoogtepunt 11
12e hoogtepunt
13e hoogtepunt
14e hoogtepunt
15e hoogtepunt
januari 23, 2009
De Australische variant van het voetbal. Alleen dan is ons voetbal voer mietjes. Amerikaans voetbal en zelfs Rugby vallen in het niet bij Aussie Rules.
De regels van het Australisch voetbal uitgelegd.
De beste “hits” uit het afgelopen seizoen
De beste doelpunten uit het afgelopen seizoen
De beste “marks” van het afgelopen seizoen
De beste “Clangers” van het afgelopen seizoen
De finale van het 2008 seizoen Hawtorn – Geelong 1e 3 quarters
4e quarter + de prijsuitreiking
januari 22, 2009
Hennie Kuiper in Parijs – Roubaix 1983, met zijn dramatische lekke band in de finale.
